Γευσιγνωσια Κρασιού σε 3 Bήματα

Δείτε εδώ το Α μέρος του άρθρου… Γευσιγνωσια Κρασιού: Τα Βήματα που θέλεις κι εσύ να γνωρίζεις

Με βοηθούς την όραση, την όσφρηση και τη γεύση μπορούμε να διαπιστώσουμε πολλά για το κρασί!

Εκπαιδεύοντας τις αισθήσεις μας, θα μπορούμε να διακρίνουμε το χρώμα και τη ποσότητα του αλκοόλ, τη γλυκύτητα ανάλογα με το πόσα «δάκρυα» (δείτε εδώ όλο το λεξιλόγιο του κρασιού) θα έχουμε κατά την ανακίνηση. Από το χρώμα μπορούμε να καταλάβουμε αν το κρασί είναι νέο, παλιό, φρέσκο, παλαιωμένο, μεγάλης συγκέντρωσης ή όχι, οξειδωμένο ή όχι. Ένα μόβ χρώμα δίνει ένα φρέσκο κρασί, το κεραμιδί εκτός κι αν είναι το χρώμα της ποικιλίας δείχνει ένα οξειδωμένο κρασί. Ένα βαθύ κόκκινο και με μεγάλη συγκέντρωση ένα κρασί με γεμάτο σώμα, στα οποία αναφερόμαστε αναλυτικά εδώ.

Ένας άτυπος κανόνας για τη γευσιγνωσία που όμως είναι σημαντικός τουλάχιστον στα πρώτα βήματα είναι να δοκιμάζουμε μαζί με άλλους. Έτσι μπορούμε να ανταλλάσσουμε ιδέες και απόψεις σχετικά με τα στοιχεία που ανακαλύπτουμε και να συμπληρώνουμε τις πληροφορίες μας.

Υπάρχουν κάποια μικρά μυστικά που μαθαίνοντάς τα μπορούμε να καταλάβουμε ένα κρασί, να το γνωρίσουμε και να το απολαύσουμε! Αυτά είναι:

Χρώμα

Η πρώτη μας κίνηση όταν θέλουμε να εξετάσουμε ένα ποτήρι κρασί, είναι να το κοιτάξουμε στο φως και να παρατηρήσουμε τη λαμπρότητα, το χρώμα, την ένταση, την απόχρωση και τις ανταύγειες του κρασιού.

Ένα κρασί καλής ποιότητας πρέπει να είναι διαυγές και λαμπερό χωρίς ιζήματα και άλλα ξένα σώματα. Το λευκό κρασί που έχουμε επιλέξει θα πρέπει να είναι λαμπερό λευκό, με πρασινωπές ανταύγειες. Αυτό δείχνει πως είναι «νεανικό» όπως λέγεται, δηλαδή φρέσκο και έτσι αποκλείεται κάθε περίπτωση «οξείδωσής» του. Ένα κρασί οξειδώνεται δηλαδή ξινίζει, από τη στιγμή που εκτίθεται στο οξυγόνο. Γι’ αυτό και όταν ανοίγουμε ένα μπουκάλι κρασί θα πρέπει να καταναλώνεται αμέσως, διαφορετικά υπάρχει μεγάλη επίπτωση στην ποιότητά του. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές σε ένα εστιατόριο όταν ζητάμε κρασί σε ποτήρι, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό!

  • Στα λευκά κρασιά οι πρασινωπές ανταύγειες δείχνουν νεότητα και απουσία οξειδώσεων, ενώ έντονα κίτρινα κρασιά δείχνουν πως βρίσκονται σε προχωρημένη ωρίμανση.
  • Στα ροζέ οι ροδαλές δείχνουν νεότητα, οι ροζ – γκρι παλαίωση κάποιων ετών, ενώ οι κεχριμπαρένιες παλαίωση αρκετών ετών
  • Τέλος, στα κόκκινα κρασιά οι ιώδεις, -μπλε-βιολετί ανταύγειες δείχνουν νεότητα και οι πορτοκαλί παλαίωση. Η περίμετρος που σχηματίζεται γύρω από το τοίχωμα του κάλυκα είναι αυτή που παρουσιάζει πρώτη τις χρωματικές αλλαγές παλαίωσης, που με τα χρόνια επεκτείνονται εσωτερικά.

Κοιτώντας πάνω από το ποτήρι το εσωτερικό αυτού, φαίνεται πόσο ορατός ή όχι είναι ο πάτος του εκτιμώντας τη διαφάνεια και κυρίως τη χρωματική ένταση και πυκνότητα του κρασιού, που αποτελεί συνήθως ένδειξη ποιότητας, πλούσιας γεύσης και καλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ (στα κόκκινα κυρίως κρασιά).

Τέλος, με την περιστροφική ανακίνηση του ποτηριού και την ηρεμία που ακολουθεί, μπορούμε να παρατηρήσουμε την υφή, το πάχος, το μέγεθος και την κίνηση των δακρύων του κρασιού, καθώς και τη ρευστότητά του. Τα έντονα, παχιά και αργοκίνητα δάκρυα, που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, προδιαθέτουν για καλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ (μεγαλύτερη του 12%) και «ογκώδη», «σωματώδη» γεύση.

2) Μυρωδιά

Η δεύτερη βασική κίνησή μας είναι να το μυρίσουμε. Σερβίροντας το κρασί στο 1/3 περίπου της χωριτικότητας του ποτηριού, ένα αέριο στρώμα σχηματίζεται επάνω από το υγρό και καταλαμβάνει τον ελεύθερο χώρο του. Τα οσφρητικά χαρακτηριστικά του κρασιού που βγαίνουν από αυτό ως αρωματικές ενώσεις εξετάζονται δια της όσφρησης.

Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η εξής:

  • Φέρνουμε το ποτήρι στη μύτη μας και μυρίζουμε το κρασί,
  • Ανακινούμε το ποτήρι κυκλικά και μυρίζουμε ξανά. Η  μυρωδιά είναι διαφορετική.